Ίσως να είναι λιγότερο κατανοητό από ότι θα φανταζόταν κανείς, πως η αρχιτεκτονική, δεν αποτελεί ένα προϊόν αλλά μια διαδικασία. Αντίστοιχα η κατοίκηση, το σύνολο των δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής, τείνει να καθορίζεται αποκλειστικά από την επίπλωση, μια έννοια πραγματικά διαφορετική. Σε ποιο βαθμό είναι όμως ικανή η επίπλωση -μια εκ των υστέρων διαδικασία- να αντικαταστήσει τον εξατομικευμένο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό;

Σε αυτήν την κατεύθυνση, η προβολή της ιδέας μιας tailor-made κατοικίας, δεν αποτελεί μια νέα πρόταση, αλλά μάλλον μια επισήμανση των απεριόριστων δυνατοτήτων που έχει κανείς καθώς αναζητά την επόμενη κατοικία του. Μια κατοικία σχεδιασμένη γι’ αυτόν που θα ζήσει σε αυτή, αποτελεί το αποτέλεσμα της συνεργασίας του κάτοικου και του αρχιτέκτονα και την αποκρυστάλλωση της θέσης του πρώτου μέσα από τη γνώση του τελευταίου. Μέσα από το διάλογο, ο αρχιτέκτονας καλείται να ανακαλύψει την καθημερινότητα που ο κάτοικος φαντασιώνεται και να υλοποιήσει το όραμά του.

Είναι ίσως πιο απλό και σίγουρα περισσότερο συνηθισμένο για κάποιον να αναζητά ανάμεσα σε μια σειρά από ολοκληρωμένα ακίνητα εκείνο που θα ικανοποιεί τις περισσότερες από τις απαιτήσεις του -πρωταρχικά ποσοτικές και ενίοτε αισθητικές ή ποιοτικές- προκειμένου να βρει το νέο του σπίτι. Είναι μια διαδικασία πιθανώς πιο σύντομη, ενώ επικρατεί η λανθασμένη εντύπωση πως θα μπορούσε να είναι λιγότερο κοστοβόρα. Το σίγουρο είναι πως εν τέλει επιβεβαιώνει τον αρχικό προβληματισμό που θέλει την αρχιτεκτονική και το αποτέλεσμά της να γίνονται αντιληπτά ως προϊόντα.

Αγοράζοντας ένα σπίτι – προϊόν, σχεδιασμένο για κάποιον υποθετικό άνθρωπο, ή στην καλύτερη περίπτωση σχεδιασμένο για κάποιον άλλο στο παρελθόν, είναι σαν να αποδέχεται κανείς την ομοιότητα της καθημερινότητάς του με αυτή όλων των υπόλοιπων ανθρώπων. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι προσπερνά την ευκαιρία να αποκτήσει ένα σπίτι πραγματικά σχεδιασμένο για τον ίδιο και την οικογένειά του. Οι εκφάνσεις του εξατομικευμένου σχεδιασμού είναι απεριόριστες:

ποσοτικές (το μέγεθος της κατοικίας, ο αριθμός και αντίστοιχα το μέγεθος και οι αναλογίες των χώρων που την απαρτίζουν),
οικονομικές (Η αξία ενός κτηρίου καθορίζεται πρωταρχικά από το σχεδιασμό του. Έτσι, μόνο μια νέα μελέτη πετυχαίνει να είναι στρατηγικά προσαρμοσμένη σε οποιοδήποτε επιθυμητό κόστος)
ποιοτικές (Σίγουρα δεν είναι απαραίτητο όλα τα σπίτια να απαρτίζονται από υπνοδωμάτιο, σαλόνι, κουζίνα, τραπεζαρία. Η διαφορετική καθημερινότητα όλων μας μπορεί να προτείνει και διαφορετικούς χώρους για τον καθένα από εμάς),
χωρικές (Η σχέση και η συνέχεια των χώρων είναι εξίσου σημαντικές με το σχεδιασμό των ίδιων των χώρων. Ο tailor-made σχεδιασμός πετυχαίνει την αποτύπωση δράσεων στο χώρο και τη δημιουργία ενός καθημερινού περίπατου, στη θέση της παράθεσης χώρων καθορισμένων χρήσεων.),
υλικές (ένα τεράστιο φάσμα υλικών, υφών και χρωμάτων μπορεί να καθορίσει το χαρακτήρα μιας κατοικίας) και
αστικές (η σχέση της κατοικίας με την πόλη καθορίζεται επίσης από την εσωστρέφεια ή την εξωστρέφεια του ιδιοκτήτη)

Αναγνωρίζοντας την αρχιτεκτονική σαν μια ολιστική διαδικασία που ξεκινά από το σχεδιασμό και ολοκληρώνεται με τη δημιουργία του προϊόντος της, του κτηρίου, είναι σαφής η σημασία του να είναι κανείς παρών στα επιμέρους στάδια υλοποίησης της κατοικίας του. Για τους περισσότερους από εμάς, η απόκτηση μιας κατοικίας αποτελεί έργο ζωής. Είναι λοιπόν σημαντικό να μην επιτευχθεί μέσα από μια διαδικασία που συνέβη εν τη απουσία μας.

Comments are closed.