secondskin
Ξένια Γεωργιάδου, CASA VOGUE, Οκτώβριος 2011

Ξεπερασμένη αισθητική, βαρετές όψεις κτιρίων, σχεδιαστικές ατέλειες, υλικές φθορές: όλα καλύπτονται από το Bwrap την πρωτοποριακή μεταλλική επιφάνεια που σχεδίασε η ΑCRM .

Στη διάρκεια μιας διάλεξης το 1931, ο Frank Lloyd Wright διαπίστωνε πως είναι εύκολο για έναν γιατρό να ‘καλύψει’ τις λανθασμένες διαγνώσεις του, υπονοώντας ότι είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί το ίδιο με την ατυχή έμπνευση ενός αρχιτέκτονα. Η αλήθεια αυτής της θέσης έχει επαληθευτεί από τότε, σε μεγάλο βαθμό, σε όλα τα σύγχρονα αστικά κέντρα με κτίρια, δημόσια και ιδιωτικά, που συγκεντρώνουν αρνητικά βλέμματα και σχόλια. «Το αρχιτεκτονικό έργο δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως κατάσταση αλλά ως διαδικασία», αντιτείνει ο αρχιτέκτονας Λεωνίδας Διαμαντόπουλος της μελετητικής και κατασκευαστικής εταιρείας ACRM. Με σπουδές αρχιτεκτονικής στη Φλωρεντία και ειδίκευση στις ανακαινίσεις επιμένει πως η πρόκληση είναι μεγαλύτερη όταν κάποιος επεμβαίνει σ’ ένα υπάρχον οίκημα. «Καλείσαι να σεβαστείς τη λογική του ανθρώπου που εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο σχέδιο, να εξετάσεις όλες τις παραμέτρους και μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια να ‘χωρέσεις’ την προσωπικότητα και το όραμα σου». Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, οι λύσεις σε περιπτώσεις κακοτεχνιών, παρωχημένης αισθητικής και υλικών φθορών αφορούσαν κυρίως χρονοβόρες πρακτικές υψηλού κόστους ή ψηφιακές εκτυπώσεις, γνώριμες στους Αθηναίους από την εποχή των Ολυμπιακών αγώνων. Το Bwrap, που σχεδίασε η ACRM, καλύπτει αυτό το κενό, προσφέροντας μια λύση χαμηλού κόστους και εύκολης εφαρμογής που βοηθά ενεργειακά το οικοδόμημα, μονώνοντας το. Πρόκειται για μια ιδέα που ‘ντύνει’ εξωτερικά μια πλευρά ενός κτιρίου, ή και μόνο ένα κομμάτι της συνολικής επιφάνειας, δημιουργώντας μια δεύτερη όψη. Η «εξωτερική επιδερμίδα» είναι στην πραγματικότητα ένα επίπεδο, διάτρητο φύλλο λαμαρίνας, βαμμένο στο χρώμα του αλουμινίου (για μεγαλύτερη αντοχή στο χρόνο), πάνω στο οποίο δημιουργείται ένα pattern. «Όσο πιο μεγάλες είναι οι τρύπες, τόσο πιο ορατό γίνεται το σχέδιο». Την ιδέα της διάτρησης έχουν χρησιμοποιήσει στο παρελθόν πολλοί διάσημοι αρχιτέκτονες, όπως ο Rem Koolhaas, οι Herzog & de Meuron, ‘παίζοντας’ με την επανάληψη κάποιων μοτίβων, ενώ η μελετητική ομάδα της ACRM προτείνει την προβολή μιας εικόνας πάνω στο «Wrap» που προσαρμόζεται με την τεχνική του half tone και μεταφέρεται στη μεταλλική επιφάνεια με ένα laser cutter. Χάρη στην εικόνα επιτυγχάνεται ένα διαφορετικό αισθητικό αποτέλεσμα ανάλογα με το φως της ημέρας και τον εσωτερικό φωτισμό του κτίσματος. « Το στοιχείο της έκπληξης και η δυνατότητα πολλών επιλογών είναι βασικό σε κάθε ιδέα», υποστηρίζει ο Λεωνίδας Διαμαντόπουλος. Η κατασκευή του Bwrap είναι απλή, γρήγορη, οικονομική, λειτουργεί σε νεόδμητα ή παλιά κτίρια, εξασφαλίζοντας την προοπτική μιας ενδιαφέρουσας επέμβασης στο αστικό τοπίο.

Comments are closed.